کمپفر می¬نویسد: « ایرانیها هرگاه حدس بزنند که دشمن در نزدیکی آنهاست پاسدارانی را در ارتفاعات مجاور به كشيك مي¬گمارند تا نزدیک شدن و حرکت دشمن را با علائمی به آنها خبر بدهد.» (کمپفر، 1363: 93)

موریه می¬نویسد: « هرگاه بخواهند از انبار غله بیرون آرند پایین دیوار آن را سوراخ می‌کنند به چشم خود دیدم که در سراسر دهکده به همین سان غله‌های خود را نگه‌داری می‌کردند.» (موریه، 1385: 245)

دروویل می‌نویسد: «مسلمانان هنگام نماز کفش‌ها را از پا در می‌آورند.»/ دروویل، 1389: 131

فرانکلین می¬نویسد: « آخرین عبادت روزانه را نماز آخر و یا نماز شب می‌گویند که تقریباً یک ساعت پس از صرف شام خوانده می‌شود.» (فرانکلین، 1358: 57)

فرانکلین می¬نویسد: « روش زندگی ایرانی‌ها به طور کلی به شهر زیر است: آنها هر روز قبل از طلوع آفتاب از خواب برمی‌خیزند و وضو می‌گیرند. اولین عبادت صبحگاهشان نماز صبح نامیده می‌شود که باید قبل از طلوع آفتاب خوانده شود.» (فرانکلین، 1358: 56)

فرانکلین می¬نویسد: « دومین عبادت روزانه را نماز ظهر می‌نامند که همیشه پس از ظهور خورشید از نصف النهار محل خوانده می‌شود.» (فرانکلین، 1358: 56)

گاستيگر مي‌نويسد: « نخستين مجموعه‌ي خطي از اين نمايشنامه‌هاي تراژدي-نمايشنامه‌هادر حدود سي و سه موضوع جداگانه از يکديگرند-که از ايران به اروپا رسيده در اختيار خاورشناسي به نام آلکس خود سکو است، و اين دانشمند منتخبي از اين نمايشنامه‌ها را تحت عنوان نمونه‌اي از هنرهاي نمايشي ايران با چاپ سنگي براي استفاده محافل ادبي و...

نمايندگان دوره اول مجلس قانونگذاري برحسب نام و طبقه انتخاب كننده به شرح زيراست: تهران ـ مرتضي قليخان (صنيع الدوله)، ميرزاجوادخان (سعدالدوله) ، ميرزا محمود علامير(احتشام السلطنه) ، ميرزاحسن خان (مشارالملك)، دبيرالسلطان (بعدها استعفا داد)، عليخان نصرت السلطان، حسنعلي خان (نصرالملك)، ميرزامحمدخان صديق حضرت، ميرزااسماعيل خان عون الدوله، حاج سيدباقرسادات اخوي، سيديحيي لاريجاني سيدالحكما، حاج...

نمایش یکی از هنرهای تهران در قرون متمادی بوده است. پیش از شکل‌گیری گروه‌های مستقل نمایش‌های سنتی و نمایش‌های صحنه‌ای در جامعه تهران، شکل‌هایی از بازی‌های نمایشی میان برخی از دسته‌های نوازنده و مطرب و رقاص دوره‌گرد رواج داشت. این نوع بازی‌های نمایشی را برخی از نویسندگان نوعی نمایش ملی و همانند نمایش‌های سیرکی دانسته‌اند...

نمایش یا درام مذهبی در ایران بر محور شهادت سالار شهیدان کربلا به صورت یک نمایش کم‌نظیر جهانی میان شیعیان ایران شکل گرفت. تعزیه‌خوانی به احتمال بسیار در اواخر دوره صفوی بنیان گرفت و در جامعه دوره قاجار تحول یافت و در دوره ناصری به اوج شکوفایی و درخشندگی خود رسید و جاذبه خاصی در...