رشد کالبدی تهران در دهه اول دوره سلطنت محمدرضاشاه در قالب همان ساختار دوره قبل صورت گرفت. جنگ جهانی دوم در دهه۱۳۲۰ش. روند رشد جمعیت تهران را تسریع کرد و زمین بیشتری برای برآورده ساختن نیاز مسکن به کار گرفته شد. اسکان آذربایجانیهای مهاجر، محلات ترکنشینی را در اطراف راهآهن و امیریه به وجود آورد. اولین رشد ناپیوسته و برنامهریزی شده در زمان قوامالسلطنه در ۱۳۲۵ش. توسط بانک رهنی در اراضی تقسیم شده سلیمانیه، در جاده دوشان تپه به وجود آمد و همزمان با آن گروهی از مهاجران با اشغال اراضی شمال چهارصد دستگاه، دست به ساختن اولین مفتآباد یا زورآباد در حومه تهران زدند. در پی آن محلات بسیاری با تفکیک و واگذاری اراضی بزرگ با قسطهای درازمدت بانکی شکل گرفت. از جمله آنها ست: نازیآباد با طرحی از آلمانیها شامل ۸۰۰، ۲ قطعه شهری در جنوب تهران، و نارمک با ۰۰۰، ۸ قطعه شهری طراحی شده در شمال شرقی تهران (۱۳۳۳ش.). نازیآباد در ۱۳۴۰ش توسعه یافت.