پس از جنگ جهانی دوم در دهه ۱۳۲۰ش. روند رشد جمعیت تهران تسریع شد و زمین بیشتری برای برآورده ساختن نیاز مسکن به کار گرفته شد. اسکان آذربایجانیهای مهاجر، محلات ترکنشینی را در اطراف راهآهن و امیریه به وجود آورد. اولین رشد ناپیوسته و برنامهریزی شده در زمان قوامالسلطنه در ۱۳۲۵ش. توسط بانک رهنی در اراضی تقسیم شده سلیمانیه، در جاده دوشان تپه به وجود آمد و همزمان با آن گروهی از مهاجران با اشغال اراضی شمال چهارصد دستگاه، دست به ساختن اولین مفتآباد یا زورآباد در حومه تهران زدند.