زمینهای ونک، یوسفآباد و بهجتآباد پیش از آبادشدن سنگلاخی بودهاند، اما به دستور مستوفیالممالک، سنگها را کندند و به جای آن خاک انباشتند. آنگاه در این زمینها درختانی کاشتند و باغ، استخر و عمارت ساختند. میرزا یوسف برای آباد کردن هر ذرع از زمینهای سنگلاخی ۵ تومان خرج کرد (اعتمادالسلطنه، ۲۹۲). همچنین وی باغی با درختان چنار و توت فراوان در قریۀ ونک احداث کرد که به «باغ وقفی مستوفیالممالک» معروف، و محل تفریح و آسایش مردم تهران، بهویژه زائران امامزاده داوود و مسافران فرحزاد بوده است. حیاط محصوری نیز در داخل باغ واقع شده که دارای کتیبههایی هنری از سنگ مرمر است. بقعۀ امامزاده علی بن محمد ملقب به قاضی صابر نیز که از منسوبان ابوالفتح ونکی، از عالمان ونک بوده، در ضلع جنوبی باغ قرار گرفته است (مصطفوی، ۲۱۱). مستوفیالممالک در ۱۲۷۷ ق و پس از درگذشت بابا قلندرشاه قندهاری، برای وی ــ که خود از مریدان و ارادتمندانش بود ــ مقبرهای در آن باغ احداث کرد (بامداد،ج ۴ ، ۴۹۰). مستوفیالممالک بعدها وصیت کرد که پس از مرگش او را در کنار بابا قلندرشاه دفن کنند (مستوفی،ج ۱ ،۳۶۹-۳۷۰). آرامگاه میرزا یوسف مستوفیالممالک و فرزندش میرزا حسن و نیز فرزندان وی، چند تن از دوستان و نوادگان آنان، ملیجک معروف به عزیزالسلطان، شیخ المشایخ عضدی، محمدعلی فسا، مصطفى خان حاجبالدوله، جلالالدوله فرزند ظلالسلطان و مددعلیشاه نیز در همین باغ واقع شده، و ازاینرو، این باغ به «باغ مقبره» معروف است. در بخشی از این باغ بعدها «مدرسۀ عالی دختران» ساخته شد که پس از انقلاب «دانشگاه الزهراء» نام گرفته است؛ همچنین، باغ دیگری به نام «باغ نو» نیز در کنار باغ مقبره قرار داشته است (مستوفی،ج ۱ ، ۵۳۲، ۵۳۶، ۵۵۸).
تمامی مطالب سایت تحت حمایت قانون «حقوق مولفين» میباشد.
هرگونه سوءاستفاده به هر شکلی يا انتشار مطالب در سایتها یا نشریات، بدون کسب اجازه از مولف و بدون ذکر منبع اکيدا ممنوع است.
همچنین استفاده از مجموعه مقالات بصورت یکجا ممنوع میباشد
تمامی حقوق برای وبسایت تهران نامه محفوظ است. | طراحی و توسعه توسط رایانیتا