رقاصه

رقاصه
آدام اولئاریوس آلمانی(1637م./1058ق.)که در دوران صفوی در ایران بوده،از رفتار مردم کشورمان توصیفی دارد:«….سفرای ماوقتی مقابل شاه رسیدند، خم شدند…در کنار سیزده رقاصه تمیز و زیبا که صورتشان باز بود، روی قالی نشستند، این رقاصه ها بر خلاف تصور برخی از ما از جانب شاه احضار نشده بودند، بلکه روسپیان سرشناس در بار بودند، که سالانه باج و خراج می دادند، و در آن روز نیز در انتظار نشسته بودند، تا مالیات خود را بپردازند…» اولئاریوس در صفحه299کتاب خود می آورد:«…مردان ایرانی زنان خود را در محدودیت نگه می دارند….ایرانی ها غیر از ازدواج دو طریق دیگر برای اختیار کردن همسر دارند…چنانچه زنی را برای مدت معلوم و ملبغ معلوم صاحب شوند، او را متعه می گویند…آنان کسانی اند، که میلی به رفتن به فاحشه خانه را ندارند…گونه دوم تصاحب زن به این ترتیب است، که مردی کنیزی را می خرد، و میل دارد ،که او را نگه دارد. این کنیزکان معمولا وسیله تاتار های داغستانی از بین مسیحیان گرجستان ربوده و به ایرانی ها فروخته می شوند….فرزندانی که همسران دو طریق یاد شده، آخر برای مرد می آورند، مانند فرزندان همسر اول ارث می برند…هیچکدام از فرزندان نامشروع نیستند و نمی توان گفت حرام زاده (در اصل کتاب-فاحشه زاده )»