در دوره سلطنت احمدشاه همه گروهها و انجمنهای سیاسی و اجتماعی و فرهنگی متعددی که در پایتخت حضور داشتند، در کار تولید نمایش فعالیت میکردند و آن را به عنوان وسیلهای ارشادی برای بیان اندیشههای اجتماعی و سیاسی خود به کار میبردند. باید توجه داشت که این دوره از تاریخ مقارن زمانی است که روسیه، قفقاز، ارمنستان و عثمانی در آتش انقلابها و کشمکشها و خونریزیها میسوختند. از اینرو بسیاری از گروههای روشنفکران و نویسندگان و هنرمندان ارمنی، قفقازی و ترک که موطن خویش را ترک گفته بودند، در تهران اقامت داشتند و رونق فعالیتهای ادبی و نمایشی در پایتخت، بیشتر مرهون حضور آنان بود. (ملکپور، ج۲، ص۳۱) شرکت فرهنگ که توسط فارغالتحصیلان مدرسه سیاسی ایجاد گردید، یکی از نمونههای برجسته اینگونه مجامع بود. این شرکت، برخلاف عنوانش کارکرد و هدف اقتصادی نداشت و مرامش کمک به کارهای فرهنگی بود. پس از انحلال شرکت فرهنگ و پراکنده شدن کارگزاران بخش نمایش آن، یک گروه نمایشی مستقل به نام گروه تئاتر ملی توسط سیدعبدالکریم با همکاری تنی چند از علاقهمندان و بازماندگان شرکت فرهنگ در اواخر شوال ۱۳۲۹/ اکتبر ۱۹۱۱ تأسیس گردید. در این دوره، برخی از نمایشنامهها و کنسرتها نیز در سالن گراند هتلِ خیابان لالهزار اجرا میشد. از میان تماشاخانههای متعددی که در این دوران به وجود آمد، یکی دیگر از مهمترین آنها، تماشاخانه ارینتال یا انترناسیونال تیارت بود که توسط یکی از هنرمندان بزرگ و شایسته نمایشهای تقلیدی ایران، یعنی احمدخان مؤید در ۱۳۳۴ق./۱۹۱۶م. در خیابان ناصریه ایجاد گردید. سبب نامگذاری این تماشاخانه آن بود که در محل کافه رستورانی به نام ارینتال تأسیس شد.(همان، ص56) انجمن اخوت از دیگر مجامع اجتماعی این دوره بود که مبتکر و برگذارکننده بسیاری از نمایشها و کنسرتها گردید. خانه ظهیرالدوله، واقع در ضلع شرقی خیابان فردوسی، مقابل بانک ملی (کوچه اتابک)، محل انجمن اخوت و مکان اجرای نمایشها بود. در تالار بزرگ این خانه سن آراسته میشد و درآمدهای حاصل از نمایشها به مصرف امور خیریه یا فعالیتهای فرهنگی میرسید. به جز تئاتر و سیرک در دوره احمدشاه کلوب (باشگاه) نیز در تهران پیدا شد. معروفترین اینها کلوب شاهنشاهی بود که درگوشه شمال غربی چهار راه کُنت (تقاطع خیابانهای کوشک و لالهزار) قرار داشت.(تفرشی، نظم و نظمیه در دوره قاجاریه، ج۱، ص۱۴۹)