بزرگراه های تهران

بزرگراه های تهران
بعداز اتمام جنگ دوم جهانی تهران به تدریج دارای تأسیسات، مکان‌ها و امکانات شهری شامل تأسیسات و تجهیزات رفاهی، خدماتی، اداری، درمانی، صنعتی، آموزشی، فرهنگی و نظامی شد. برخی از اقدامات چون سنگفرش خیابان‌ها، بدنه‌سازی‌ها، تأمین روشنایی انجام شد. رشد شهری با شروع لوله‌کشی آب در ۱۳۲۶ش. و ساخت بعضی تأسیسات فرهنگی چون تالار فرهنگ، سینما‌ و تئاتر و غیره تداوم یافت و روند رشد جمعیت تهران تسریع شدو تهران توسعه یافت. افتتاح فرودگاه بین‌المللی مهرآباد، ساخت نهادهای جدید علمی و دانشگاهی، احداث پارک‌ها و ساخت بسیاری مساجد، کلیسا‌ها، سفارتخانه‌ها، موزه‌ها و فرهنگ‌سرا‌ها، باشگاه ها، استادیوم های ‌ورزشی شتاب توسعه تهران را شدت بخشید. در کنار تمامی این تحولات بزرگراه هایی برای پایتخت طراحی شد. بزرگراه‌هایی در طرح کلان شهری سال ۱۳۴۷ش تعریف شده بود، شهر را از شمال و جنوب، و شرق و غرب به هم می‌دوخت. بسیاری از مؤسسات و مراکزی که پیش از این گفته شد، دانه‌های شهری درشت و معتبری بودند که در محدوده بزرگراه‌های پارک وی، خیابان پهلوی، بزرگراه شاهنشاهی، آیزنهاور، ۴۵ متری سیدخندان، جاده قدیم شمیران، جاده مخصوص کرج؛ و در مراحل بعدی، اتوبان نواب، امتداد ۴۵ متری سیدخندان، آزادراه تهران کرج، بزرگراه‌های افسریه، طرشت و بهشت زهرا قرار داشتند.