نمایش یکی از هنرهای تهران در قرون متمادی بوده است. پیش از شکلگیری گروههای مستقل نمایشهای سنتی و نمایشهای صحنهای در جامعه تهران، شکلهایی از بازیهای نمایشی میان برخی از دستههای نوازنده و مطرب و رقاص دورهگرد رواج داشت. این نوع بازیهای نمایشی را برخی از نویسندگان نوعی نمایش ملی و همانند نمایشهای سیرکی دانستهاند که شامل مجموعهای از بازیها و شیرینکاریها بود که دلقکان و مسخرگان درباری و بازاری و برخی لوطیان و مطربان اجرا میکردند. بازیگران همراه یک رشته عملیات شیرینکاری و بندبازی و رقص و آواز، برخی شخصیتها و افراد را استهزا میکردند و با عباراتی طنزآمیز و دوپهلو بر فرمانروایان و رجال و برخی آخوندها میتاختند.(آرینپور، ج۱، ص۳۲۵-۳۲۶) پس از چندی، کمکم دستههایی از تقلیدچیان و بازیگران و مطربان که بیشتر در اصفهان و شیراز فعالیت میکردند، به تهران آمدند و در قهوهخانهها پاتوغ گرفتند.(بیضایی، بهرام، نمایش در ایران، ج۱، ص۱۷۱-۱۷۲) قهوهخانههای تهران نخستین جایگاه و پاتوغ اصلی بازی درآوردن و تقلیدچیگری این تقلیدچیان بود. بازیها و موضوع بازیها و تقلید موضوع بازیها و تقلیدهای هر دسته تقلیدچی بالبداهه و متناسب با روحیه و ذوق مردم محله بود.(نفیسی، ج۱، ص۳۵، تهران، ۱۳۲۴ش، س ۱۵، شم ۱۰۴؛ بلوکباشی ، ج۱، ص۱۱۸، تهران، ۱۳۷۵ش.) در برخی از قهوهخانههای بزرگ و معتبر تهران، مانند قهوهخانههای زرگرآباد، در میانه خیابان چراغ برق، قهوهخانه قنبر در ناصریه و قهوهخانه کریمآباد، بر روی تختی که مانند سکوی تکیه در فضای قهوهخانه ساخته بودند، دستههای تقلیدچی تقلید درمیآوردند. در این قهوهخانهها دستههای تقلید (که هر یک از چند بازیگر تشکیل یافته بود) در نقش سیاه، حاجیبازاری، سلطان، ارباب و دهاتی ظاهر میشدند و همراه با ساز و ضرب و مطربها نمایش میدادند و در این اواخر برخی به روش متجددان بلیط برای تماشا میفروختند.(نفیسی، ج۱، ص۳۵، تهران، ۱۳۲۴ش، س ۱۵، شم ۱۰۴؛بیضایی، ج۱، ص۱۷۹-۱۹۰)
تمامی مطالب سایت تحت حمایت قانون «حقوق مولفين» میباشد.
هرگونه سوءاستفاده به هر شکلی يا انتشار مطالب در سایتها یا نشریات، بدون کسب اجازه از مولف و بدون ذکر منبع اکيدا ممنوع است.
همچنین استفاده از مجموعه مقالات بصورت یکجا ممنوع میباشد
تمامی حقوق برای وبسایت تهران نامه محفوظ است. | طراحی و توسعه توسط رایانیتا