پیشینه نقاشی در تهران به دوره پایتختی بازمی گردد. هسته مرکزی نگارگری در تهران در دربار قاجار و توسط گروهی از بهترین نقاشان دربار کریمخان زند(کـه از شیراز به تهران آمده بودند) شکل گرفت. نقاشی رنگ و روغن نیز که در دوره ناصری به ایران آمده بود، رواج یافت و به صورت تابلوهای نقاشی زیرلاک (مانند قلمدانسازی) و میناکاری آشکار گردید.(امامی، ج۱، ص۱۰۷)
نقاشیهای دوره قاجار را به ۴ گروه میتوان تقسیم کرد:
۱- چهرهنگاری از شاهان و درباریان زن و مرد؛
۲- نقاشی از مجالس رسمی درباری مانند باریافتن سفیران و نمایندگان سیاسی به حضور شاه؛
۳- نقاشیهای تفننی درباری از مراسم مختلف، بهویژه مراسم زنانه مانند رقص و حرکات بندبازی؛
۴- نقاشیهای خیالی عامیانه یا نقاشی قهوهخانهای، که بنیانگذاران آن گروهی نقاش ساختمان و کاشیگر و پردهساز بودند. هر یک از این گروهها نیز شاخههایی با ویژگیهای مخصوص خود داشته است.(آیتاللٰهی،ج۱، ص۳۲۳)
در دوره کریمخان زند و فتحعلی شاه نمونههایی از بهترین نقاشیها در تهران پدید آمد. از آثار نگارگران بزرگ چهرهنگار این دوره مانند میرزا بابا، مهرعلی و عبدالله خان در تهران، شبیه شاه و شاهزادگان و رجال دولت، تصویر زنان بزم افروز، رقاصهها، نوازندگان و زنان آکروبات را در دست داریم. نقاشیهای بزمی به سفارش رجال و اعیان برای آرایش فضاهای اندرونی و طربخانههای آنان تهیه میشدند و با آنها فضای بالای طاقچهها و طاقنماها را میآراستند و از اینرو تارک این نقاشیها معمولاً جناقی است.( امامی، ج۱، ص۱۰۸؛Robinson، ج۱، ص۲۲۸، ۱۹۸۹)
تمامی مطالب سایت تحت حمایت قانون «حقوق مولفين» میباشد.
هرگونه سوءاستفاده به هر شکلی يا انتشار مطالب در سایتها یا نشریات، بدون کسب اجازه از مولف و بدون ذکر منبع اکيدا ممنوع است.
همچنین استفاده از مجموعه مقالات بصورت یکجا ممنوع میباشد
تمامی حقوق برای وبسایت تهران نامه محفوظ است. | طراحی و توسعه توسط رایانیتا