از زمان محمدشاه قاجار شیوهای در نقاشی پدید آمد که آن را عامیانه میانگاشتند. این شیوه به سبک طبیعیسازی قاجار شهرت یافت. نگارگران این سبک نقاشی از مینیاتورسازهای دوره فتحعلیشاه که شبیههایی از او و شاهزادگان و رقاصان، مثلاً به پیروی از سبک اروپایی میساختند، تقلید میکردند. نگارگران این سبک نقاشی عامیانه با سادهاندیشیهای خود صورتهایی سرشار از ملاحت بیمانندی پدید آوردند که نمونههای آن بر روی قلمدانها، دیوار برخی از بناهای سلطنتی و شخصی و کتابهای آن زمان دیده میشود.( دایرةالمعارف فارسی، ج۱، ص۳۲۹) نقاشی روی قلمدان، جعبه آرایش و ظرفهای مینا، مانند کاسه و جام و ابریق میان برخی از نقاشان دوره قاجار بسیار رونق داشت. در این نقاشیها زنان جلوههای خاص دارند و از اینرو نقاشی قاجار را در یک برداشت کلی نوعی جلوه زنانه هم دانستهاند.( امامی، ج۱، ص۱۰۸) نقاشی از چهره مردم کوچه و بازار و نشان دادن اوضاع و احوال زندگی مردم اقشار مختلف و پیشهوران در طبقه پایین اجتماعی که از سده ۱۰ق در تصویرگری ایران ظاهر شده بود، در سده ۱۳ق رونق چشمگیری یافت. رواج این شیوه نقاشی را بیشتر به سبب تأثیر نگارگری اروپایی در نقاشی ایرانی و سفر جهانگردان به ایران و طراحی از زندگی مردم پایین جامعه و رواج عکاسی دانستهاند. در میان مرقعهای گوناگون در کتابخانه کاخ گلستان، مرقعی از نگارههای آبرنگ صاحبان ۳۲ حرفه گوناگون در شهر تهران وجود دارد که در آنها افزون بر ویژگیهای چهره، ابزار و شیوه کار، نوع پوشاک، رفتار و گاهی چگونگی شخصیت و حالات روانی صاحبان تصویر نیز به تصویر درآمدهاند.(سمسار، ج۱، ص۳۰۰ و ۳۰۲-۳۰۷ ؛ مرقع اصناف عهد قاجار، به کوشش سعید انواری، سراسر اثر، تهران، ۱۳۸۲ش.)
تمامی مطالب سایت تحت حمایت قانون «حقوق مولفين» میباشد.
هرگونه سوءاستفاده به هر شکلی يا انتشار مطالب در سایتها یا نشریات، بدون کسب اجازه از مولف و بدون ذکر منبع اکيدا ممنوع است.
همچنین استفاده از مجموعه مقالات بصورت یکجا ممنوع میباشد
تمامی حقوق برای وبسایت تهران نامه محفوظ است. | طراحی و توسعه توسط رایانیتا