موسیقی شفاهی و تقلیدی تهران کاربرد دینی و غیردینی داشته است. در یک دوره تاریخی دراز در جامعه ایران، موسیقی، جدا از شیوه علمی و در خط سنتی به صورت شفاهی و تقلیدی در جامعه رواج داشت و سینه به سینه انتقال مییافت. فلاندن که در زمان محمدشاه قاجار در سالهای ۱۲۵۶- ۱۲۵۸ق/۱۸۸۰-۱۸۸۲م در ایران به سر میبرده، موسیقی ایرانی را بسیار ابتدایی وصف کرده، و سبب عقبماندگی آن را غیرعلمی بودن و صورت شفاهی و تقلیدی داشتن موسیقی دانسته است.( فلاندن، ج۱، ص۲۵۳)اکنون نیز با اینکه هنرمندان موسیقی از نتنویسی اروپایی بهره میجویند، اما هنوز همچنان روش اساسی آموزش موسیقی به صورت سینه به سینه است.(کیانی،ج۱، ص۳۳۶)در جامعه سنتی تهرانِ دوره قاجار، موسیقی در میان ۳ گروه اجتماعی رواج داشت: ۱. افراد برخی از خانوادههای سرشناس قشر بالای اجتماعی که هر یک معمولاً بنا بر ذوق خود با یک یا چند ساز آشناییداشتند و بیشتر در محافل خانوادگییا خصوصی آنها را مینواختند؛ ۲. افرادی از قشرهای پایین اجتماعی که موسیقی برای برخی از آنها کاری ذوقی و تفننی، و برای شماری بیشتر کاری حرفهای بود که با حضور در مجالس بزم و شادی مردم از این راه امرار معاش میکردند. این گروه در میان مردم تهران به مطرب و عمله طرب (دنباله مقاله) معروف بودند؛ ۳. روضهخوانان و تعزیهگردانان، به ویژه تعزیهخوانان تکیه دولت که بیشتر آنان با موسیقی ایرانی و دستگاهها و مقامهای آن آشنا بودند و در هر نقش آوازی در مقام و گوشهای متناسب با آن نقش بهگوش مردم میرساندند.(بلوکباشی، پژوهشی در موسیقی و سازهای موسیقی نظامی دوره قاجار، ص۲۷)
تمامی مطالب سایت تحت حمایت قانون «حقوق مولفين» میباشد.
هرگونه سوءاستفاده به هر شکلی يا انتشار مطالب در سایتها یا نشریات، بدون کسب اجازه از مولف و بدون ذکر منبع اکيدا ممنوع است.
همچنین استفاده از مجموعه مقالات بصورت یکجا ممنوع میباشد
تمامی حقوق برای وبسایت تهران نامه محفوظ است. | طراحی و توسعه توسط رایانیتا