روضهخوانان تهران به دو دسته واعظان و ذاکران تقسیم میشدند. دسته ذاکران افزون بر آگاهی از تاریخ وقایع و حوادث مذهبی و ذکر مصیبت ائمه اطهار (علیهمالسلام)، آشنایی با موسیقی و داشتن صدا و آوازخوش پایه کار آنها بود.( بیضایی، ج۱، ص۷۲-۷۳) در عصر قاجار، بهویژه از عهد ناصری به بعد، شماری از خوانندگان و موسیقیدانان برجسته و بنام از میان همین گروه روضهخوانان و تعزیهخوانان برخاسته بودند. در میان روضهخوانان و تعزیهخوانان دستههای معروف تعلیم و تعلّم موسیقی و خوانندگی رواج بسیار داشت. روضهخوانان و مداحانی که به دقایق فن موسیقی آشنا بودند و صدای خوش داشتند، در میان گردانندگان عزا، بزرگان و اعیان و مردم عامه بیشتر شهرت و اعتبار داشتند.( مشحون، ج۱، ص۱۶) از روضهخوانها و منبریهای موسیقیدان و اهل هنر که در تهران معروفیت داشتند، تنی چند بسیار هنرمند و شناخته شده بودند: حاجی میرزا لطفالله اصفهانی، حاجی تاجنیشابوری (تاجالواعظین)، شیخ علی برزگر، حاجی شیخ العابدین، زینالعابدین و حاجی سیدحسن سرسلسله سادات شیرازی از جمله آنان بودند.( مشحون، ج۱، ص۱۶-۱۸؛ خالقی، ج۱، ص۳۵۵-۳۶۰ ؛مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، دانشنامه بزرگ اسلامی، روضهخوانی.)حاج سیدحسن در روضهخوانی طرز خاصی داشت و پیوسته ۱۰ تا ۱۵ نفر بچه سیّدِ نوحهخوانِ پامنبری با او همراهی میکردند. این بچه سیدها همصدا اشعار مصیبت را با آهنگ یکی از تصنیفهای معمول زمان میخواندند. در پایان روضهخوانی آقا هم پامنبریها با او در خواندن نوحه همراهی میکردند. سیدحسن شیرازی در تهران، به ویژه، در میان زنان وجهه بسیار خوبی داشت.(مستوفی، ج۱، ص۲۸۲-۲۸۳)
تمامی مطالب سایت تحت حمایت قانون «حقوق مولفين» میباشد.
هرگونه سوءاستفاده به هر شکلی يا انتشار مطالب در سایتها یا نشریات، بدون کسب اجازه از مولف و بدون ذکر منبع اکيدا ممنوع است.
همچنین استفاده از مجموعه مقالات بصورت یکجا ممنوع میباشد
تمامی حقوق برای وبسایت تهران نامه محفوظ است. | طراحی و توسعه توسط رایانیتا