مسجد حوض- مسجد «ملا ابوالحسن» که در میان اهالی محل به «مسجد حوض» شهرت دارد، از مساجد تاریخی قجری است که در خیابان مسجد حوض عودلاجان واقع است. این مسجد به همت مرحوم ملا ابوالحسن مجتهد تهرانی در سال 1235ش. ساخته و در سال 1350ش. مرمت شد. ملاابوالحسن مجتهد تهرانی جد اعلای میرزا ابوالحسن شعرانی بود که با اموال شخصی این مسجد را تأسیس کرد. مسجد به نام جد آیتالله ابوالحسن شعرانی است و ملک شخصی ایشان بوده است که برایش صیغه مسجد خواندهاند.
حاجمرتضی لبانی، خادم مسجد میگوید: «بنای این مسجد در سال 1273ق ساخته شده و در سال 1392ق. تجدید بنا شده است. این مسجد در دوران ستمشاهی پایگاه انقلابیون بود و آیتالله ابوالحسن شعرانی سالها بهعنوان امام جماعت مسجد در آن نماز جماعت میخواندند. جلسات قرآن ایشان در این مسجد بسیار مشهور بود و فعالیتهای قرآنی من پای منبر ایشان شکل گرفت.»
خادم مسجد در باره سبب تسمیه مسجد میگوید: «مسجد در دهه ۵۰، قبل از تعریض خیابان، حیاطی بزرگ و وسیع داشت و حوضی هم وسط آن بود. مردم بهواسطه وجود این حوض، مسجد را به نام مسجد حوض میشناختند. البته قدیم هم همینطور بود. خیلی از مکانها را با نام نمادی میشناختند. در صورتی که
در اصل مسجد به نام جد آیتالله ابوالحسن شعرانی است و ملک شخصی ایشان هم بوده است که برایش صیغه مسجد خواندهاند.»
آیتالله شعرانی سالها در این مسجد نماز جماعت خواند و جلسات تفسیر قرآن داشت. ابوالحسن شَعرانی، معروف به علامه شَعرانی (۱۲۸۰–۸۱ تا ۱۳۵۲ ش.)، دانشمند و استاد علوم اسلامی و رشتههای گوناگون از جمله تاریخ، فلسفه، هیئت، ریاضیات و ادبیات بود. وی در طول حیات علمی خود آثاری متنوع در این زمینهها تألیف کرد و به چند زبان از جمله عربی و فرانسوی تسلط داشت.
او از علمای طرازاول و چندوجهی تهران به شمار میرفت. او علاوه بر فقه و اصول و تفسیر و حدیث و فلسفه و ریاضی و عرفان و کلام به زبانهای فرانسوی، ترکی، انگلیسی و حتی عبری تسلط کافی داشت. او صاحب اثر؛ شرح بر کتاب تَجریدُالاِعتِقاد و حاشیه بر کتاب اِرشادُالقُلوب است. شَعرانی از محضر استادانی چون عبدالکریم حائری یزدی، مهدی آشتیانی و محمود قمی بهره برد و خود شاگردانی همچون هاشم آملی، حسن حسنزاده آملی و عبدالله جوادی آملی را پرورش داد. قبر او در مقبره خانوادگی ایشان، در نزدیکی آرامگاه عبدالعظیم حسنی در ری قرار دارد.