در این دوره عمارتهای عامالمنفعه مانند حمام و مسجد و مدرسه و آب انبار و یخچال و قنات و کاروانسرا و دکان و تکیه نیز به فراخور جمعیت ساکن هر محله و به دست بانیان خیر بنا نهاده شد. در خود شهر آنچه بیش از هر چیز وجه آیینی زندگی و جهان فکری مردم را نشان میداد، ساختمانها و مکانهایی بود که با باورها و کارکردهای مذهبی مربوط میشد یعنی امامزادهها، سقاخانهها، حسینیهها و تکیهها. هر محله و تقریباً هرگذری تکیهای داشت که اهالی محل هر سال در ایام عزاداری آن را به راه میانداختند.( مستوفی، ج۱، ص۳۰۰-۳۰۱، ۱۳۷۱ش.)