در سال های نخست دهه بیست تعداد اشخاصی که در آب کرج مبادرت به آب تنی می کردند، زیاد شد. از آنجایی که با تاسیس دانشگاه تهران، جامعه پزشکی ایران متشکل شده بود و فضای پزشکی تهران با دوران حکیم باشی های قجری تفاوت کرده بود و تا حدودی سواد عمومی نیز در این ارتباط به سطح بالاتری ارتقا یافته بود. دولت مجبور شد تا سربازانی را برای جلوگیری از آب تنی تهرانی ها اطراف نهر کرج بگمارد. سربازان شلاق به دست با مشاهده افراد متخلف با شلاق به جانشان می افتادند و حسابی حالشان را جا می آوردند. بدن لخت و خیس با شلاق خاطره جان سوزی برای جوان ها به جا می گذاشت. آب شرب تهران از همین آب کرج و قنات ها تامین می شد./ مطالعه میدانی مولف.

 فعالیت برای‌ آوردن آب به داخل حصار تهران و ایجاد قنات‌های‌ تازه و مخصوصا آوردن آب از نهر كرج از همان اوایل روزگار قاجار آغاز شد و سبب آن كمبود آب پایتخت بود كه در دوره محمد شاه صورت جدی‌ پیدا كرد. چه در سال 1260 ق. به امر همایون اعلیحضرت محمد شاه از رودكرج تاشهر تهران – كه هفت فرسنگ مسافت است – نهری‌ بزرگ با مخارج گزاف به طرف شهر جاری‌ كرده از بالای‌ نگارستان گذرانیدند كه از دروازه شمیران به شهر می‌‌نشسته وبر نهر تیمناً جشن ملوكانه گرفتند. / اعتمادالسلطنه، مرات البلدان، ص 939.

 تا دهه سی‌ شمسی‌ هنوز بخش‌های‌ زیادی‌ از اراضی‌ خیابان بایر بود. ! رجوع کنید به نهر كرج.