«جناب اشرف صدراعظم – وزارت انطباعات و دارالترجمه دولتى و طبع روزنامه مصور شرف… بر عهده فدوى دولت‌‌خواه، محمدباقرخان اعتمادالسلطنه محول و مرجوع بود… پدر بر پدر هم متصدى خدمات عمده دولتى بوده‌‌اند… به عهده اعتمادالسلطنه محول و موكول فرمودیم…» / روزنامه ایران، ش 889، یازدهم صفر 1314.

 در سال 1314 به جاى شرف روزنامه ماهانه شرافت را منتشر كرد.

 وى پس از درگذشت محمدحسن‌‌خان صنیع‌‌الدوله، سرپرست روزنامه شرافت بود كه این روزنامه در سال اول جلوس مظفرالدین شاه منتشر گردید. / لغت‌‌نامه دهخدا.

 گل كهریز، دره‌‌اى است از اراضى سوهانك كه محمدباقر آن‌‌جا را خرید و آباد كرد و محل تابستانى و تفریحى‌‌اش بود. پس از فوت او میان اولادش تقسیم شد. هنوز هم قسمت‌‌هایى از آن در دست نوادگان اوست. محمدباقرخان اعتمادالسلطنه، پدر سرتیپ اعتماد مقدم و حسین‌‌خان اعتمادالسلطنه، وامیر اعتماد است و امیر اعتماد پدر دكتر محمد مقدم است. / جغرافیاى تاریخى شمیران، ج 1، ص 4.

 محمدباقرخان دایى خان‌‌ملك ساسانى است. خان‌‌ملك ساسانى از او چنین یاد مى‌‌كند: «… اطلاعات من در آن وقت عبارت بود از گزارش‌‌هاى چهار تن از خالوهایم كه از بچگى در اندرون و سپس در دربار ناصرالدین شاه بزرگ شده بودند… اول محمدباقرخان ادیب‌‌الملك، سپس اعتمادالسلطنه وزیر انطباعات… .»

 محمدباقرخان ادیب‌‌الملك در خاطراتش مى‌‌نویسد: «در بهار سال 1308 ق. شاه به اقدسیه رفته بود. از بیمارى امینه اقدس سخت ملول بود و چشمش به فاطمه دختر محمدحسین باغبانش افتاد، خوشش آمد. امر كرد صیغه‌‌اش كنند. اسمش را باغبان‌‌باشى گذاشت، بعداً كلمه باغبان حذف شد فقط او را خانم باشى خطاب مى‌‌كردند. در ذیحجه 1310 از شاه پسر شش‌‌ماهه سقط كرد.» / سیاستگران دوره قاجار، ج 2، ص 300.

 محمدباقرخان اعتمادالسلطنه تا بیست و نهم شعبان 1320 ق. قریب هفت سال در سمت وزیر انطباعات و دارالترجمه خاصه انجام وظیفه كرد؛ اما از اول رمضان همین سال میرزامحمد ندیم‌‌السلطان به دستور اتابك اعظم، صدراعظم مظفرالدین شاه، منصوب گردید. / حیات یحیى، ج 1، صص 205 – 204.

 وى ابتدا داماد میرزا آقاخان نورى بود سپس داماد ناصرالدین شاه شد. در سال 1282 به نیابت پدر خود، به ریاست توپخانه منصوب گردید. در 1287 با دریافت لقب مذكور، به حكومت سمنان و دامغان رسید. وى مجدداً در سال 1306 حاكم سمنان و دامغان شد و تا پایان عمر در این سمت باقى ماند. / القاب رجال، ص 33.

 وى نمایندگى مجلس شوراى ملى را نیز داشته است: «.. خواست كار را به مجلس كشاند در آن‌‌جا مدرس و حائرى‌‌زاده از احساسات عمومى استفاده كرده مانع شدند. اما تیر آخر را سیلى دكتر بهرامى (احیاءالسلطنه) در مغز جمهورى خالى كرد. او در جلسه علنى مجلس به گوش مدرس سیلى زد و ختم جمهورى را برچید… .» / از سید ضیاء تا بختیار، ص 67.

 «در هر حال این روزها دیگر مدرس كسى نبود كه سید محمد تدین بتواند با او خشونت یا احیاءالسلطنه او را چك‌‌كارى كند، بلكه در این وقت سید، یكه‌‌تاز میدان ضد سردار سپه شده بود.» / شرح زندگانى من، ج 3، قسمت دوم، ص 430.

 مورخ‌‌الدوله نیز خاطره‌‌اى از او نقل مى‌‌كند: «سه‌‌شنبه 28 شعبان 1335 ق. / 19 ژون 1917 م. به مناسبت ورود محبوسین فارس دكتر ملك‌‌زاده و منتصرالدوله و یاور فتحعلى خان و شانزده نفر دیگر عده كثیرى از تهران تا شاه‌‌آباد به استقبال رفته با اجلال و تكریم فوق‌‌العاده آن‌‌ها را تا منزل دكتر حسین‌‌خان احیاءالسلطنه مشایعت نمودند.» / ایران در جنگ بزرگ، ص 484.