نام این باغ در گذشته مجیدآباد بوده است. نام قدیمى آن باغ «قوقوك» و ورود آن از سمت جنوب به كوه شكارگاه سلطنتى، از سمت شرق به دره‌‌اى در كنار خاك سفید و از سمت غرب به دره‌‌اى بین قنات كوثر و مجیدآباد محدود مى‌‌شود و مساحت آن دویست هكتار بوده است.

 این باغ ابتدا متعلق به حاجب‌‌الدوله بوده است، وى آن را به ناصرالسلطنه مى‌‌فروشد و او نیز باغ را به لطفعلى خان امیر مفخم بختیارى واگذار مى‌‌نماید. لطفعلى خان هم ملك را به پسرش ابوالقاسم خان و یا در واقع به دوستش عظیمه خانم داده است. ساختمان داخل باغ را نیز لطفعلى خان امیر مفخم بختیارى براى سكونت خود ساخته است.

 در سال 1324 خ. دو برادر زردشتى به نام‌‌هاى گشتاسب و هرمز تیرانداز، باغ را به مبلغ یك میلیون و صد هزار تومان خریدند. منابع آب: آبریز رو به تهران دره‌‌هاى شه‌‌نشین، گلوبند دره، غلام عداوند تا گردنه زانوك قلعه متعلق به این ملك است. قنوات باغ عبارت‌‌اند از قنات حسین آباد كه هنوز آب دارد و مادر چاه آن حدود 140 متر عمق دارد. قنات سلسبیل تا آبى كه به آن سوى رودك مى‌‌ریزد؛ آب این قنات به استخر چهار گوش باغ مى‌‌ریزد. قنات لطف كه مظهر آن در قلعه موجود و در گوشه باغ است. قنات داود آباد كه مظهر آن بین فلكه دوم و فلكه سوم تهران پارس است. یك قنات دیگر كه به جنوب حكیمیه مى‌‌آمد؛ سفارت امریكا این قنات را خرید و مظهر آن را به سفارت برد.

 تقسیمات داخلى باغ: باغ نو، تخت ملس، خیابان تبریزى، تنگه، استخر، زمین تنیس.

 درختان باغ: ارغوان، پسته، زالزالك، گردو، لیلكى (امریكایى)، نوعى زردآلو به نام الندرى.

 احداث پارك جنگلى لویزان در شمال باغ، منابع آب را تقویت كرده است.

 محدوده باغ مجیدآباد: از شمال به پارك جنگلى لویزان، از شمال شرق به خیابان صاحب‌‌الزمان و از جنوب شرقى به زمین شهرك تعاونى فرهنگیان محدود است. / روزنامه همشهرى، 19 اسفند سال 1375.

 «… با استفاده از قانون ثبت اسناد و املاك بسیارى از زمین‌‌هاى اطراف شهر در مقیاس و وسعتى غیر قابل تصور به مالكیت فرادستان و زورمدارانى درمى‌‌آید كه نخستین پایه‌‌گذاران سوداگرى بر روى زمین و سپس ساختمان هستند. شدت این امر چنان است كه در سال 1331 ش. (1952 م) «لایحه قانونى ثبت اراضى موات تهران« از تصویب گذرانیده مى‌‌شود. به موجب این لایحه قسمتى از اراضى موات اطراف تهران جهت گسترش‌‌هاى آتى شهر در اختیار دولت قرار مى‌‌گیرد. این اراضى بعدها در سال 1334ش. (1955 م) جزو سرمایه اصلى بانك ساختمان وقت درمى‌‌آید. تأسیس بانك ساختمان  از دیگر اقداماتى است كه در این دوران صورت مى‌‌گیرد. بى‌‌هیچ برنامه ریزى فضایى – كالبدى مشخص و بى‌‌هیچ برنامه‌‌ریزى اقتصادى – اجتماعى روشن، این بانك مأمور مى‌‌گردد تا براى گسترش مسكن تهران، اقدام به طرح و اجراى مناطق مسكونى كند.

 حضور فرهنگ قدرتمند سبك بین‌‌الملل در معمارى و به خصوص در ایجاد مجموعه‌‌هاى مسكونى، در مدرسه‌‌هاى معمارى و فنى كشور سبب مى‌‌گردد تا طرح‌‌هایى كه توسط دانش‌‌آموختگان این مدارس در دل بانك ساختمان تهیه مى‌‌گردد و به اجرا در مى‌‌آید، به سرعت و به عنوان الگوى نوین توسعه شهرى بازتابى وسیع در كشور یابد. (نمونه‌‌هاى بارز این طراحى‌‌ها را مى‌‌توان در یوسف آباد تهران، نارمك، منظریه، نازى آباد و… جستجو كرد. تأثیر این تفكر چنان است كه در مواردى كه بخش خصوصى – در معناى سوداگرانه آن – اقدام به ایجاد مجموعه‌‌هاى مسكونى مى‌‌كند، تركیبى بس مشابه را به دست مى‌‌دهد. مجموعه تهران پارس، نمونه‌‌اى روشن از این تركیب است.» / از شار تا شهر، ص 190.