او در زمان کودتای سوم اسفند جزو افسران بریگاد قزاق و از یاران و زیردستان رضاخان محسوب می‌شد. او ازجمله کسانی بود که با امضای خود در پشتقرآن به رضاشاه اطمینان دادند که در رسیدن به مقام سلطنت به او کمک خواهند کرد. در دوره پادشاهی رضاشاه، مدتی از چشم شاه افتاد و برای آنکه تحقیر شود، به ریاست اداره دواب و ایلخی ارتش گماشته شد. به هنگام حمله متفقین و وقایع شهریور بیست، از طرف دولت محمدعلی فروغی فرماندار نظامی تهران شد و بعد از تبعید رضاشاه از کشور، بارها به وزارت جنگ و وزارت کشورمنصوب شد. در اواخر عمر سناتور(نماینده مجلس سنا) بود./ بازیگران سیاسی عصر رضاشاهی و محمدرضاشاهی، ناصر نجمی، انیشتین، ۱۳۷۳.

احمد آقاخان (امیراحمدی) فرزند سرتیپ تقی آقا در سن شش سالگی به مدرسه افتتاحیه واقع در محله سنگلج تهران و سپس به مدرسه تربیت رفت. چون فرزند افسر قزاقخانه بود در مدرسه قزاقخانه که در آن موقع به دست روس‌ها اداره می‌شد، به ادامه تحصیل پرداخت.

در سن چهارده‌سالگی به فوج گارد سوار قزاق انتقال یافت و با درجه گروهبان دومی، وکیل‌باشی (قائم‌مقام) فوج گارد سوار شد. امیراحمدی در چند زد و خورد داخلی شرکت کرد و چون رشادت، تهور و قساوت وی مورد توجه فرماندهان قرار گرفت، تا درجه سرهنگی ارتقا مقام یافت.

پس از کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹، احمد آقاخان به درجه میرپنجی دست یافت و اولین مأموریت وی بعد از کودتا، سرکوب شورش اسماعیل خان امیرمؤید سوادکوهی در مازندران بود که منجر به متواری شدن امیرمؤید و فرزندان وی گردید.

در سال ۱۳۰۱ خ که مقدمات تشکیل پنج لشکر در ایران فراهم شد، با درجه امیرلشکری (سرلشکر) به فرماندهی لشکر غرب که مرکز آن درهمدان بود، منصوب شد و برای اعاده امنیت در آن منطقه دست به اقدامات شدیدی زد؛ به ویژه برای سرکوب لرها از هیچ نوع اقدام حاد و تندی خودداری نکرد و سرانجام در مأموریت لرستان به دریافت عالی‌ترین نشان نظامی آن زمان یعنی نشان ذوالفقار نایل آمد.

وی در شهریورماه ۱۳۰۴ رئیس کل امنیه مملکتی (ژاندارمری) برگزیده شد.

در سال ۱۳۰۸ ش او نخستین کسی بود که به دستور رضاشاه در ایران به درجه سپهبدی رسید. در شهریور ۱۳۲۰ نقل گردیده که در آن دوران از سوی سفارتخانه های ذی‌نفوذ به وی پیشنهاد کودتا علیه سلسله پهلوی و به دست گیری حکومت داده شد که وی به دلیل وفاداری و روحیات نظامیگری امتناع کرد. وی در ۱۳۲۰ در ترمیم کابینه فروغی به عنوان وزیر کشور و در کابینه قوام‌السلطنه (۱۸ مرداد ۱۳۲۱)  وزیر جنگ شد و در ماجرای ۱۷ آذرماه همان سال که منجر به آتش زدن خانه قوام‌السلطنه و غارت دکان‌ها و مغازه‌ها شد، به عنوان فرماندار نظامی تهران وارد ساختمان شهربانی کل کشور شد و ظرف چند ساعت تظاهرات خونین مخالفان دولت را متوقف کرد.پس از سقوط قوام و روی کار آمدن علی‌اصغر سهیلی در تاریخ ۲۸ بهمن ۱۳۲۱، وزیر جنگ شد.

وی در ۲۵ بهمن ۱۳۲۴ بر اثر پافشاری شاه وارد کابینه قوام شد و در چهار کابینه او وزیر جنگ بود و در ششم دی ماه ۱۳۲۶  در کابینهابراهیم حکیمی  وزیر کشور شد و همچنین در ۲۳ خرداد ماه ۱۳۲۷ در کابینه عبدالحسین هژیر و در ۳۰ آبان ماه ۱۳۲۷ در کابینه محمد ساعد وزیر جنگ شد و در سال ۱۳۲۸ پس از بازنشستگی و تأسیس مجلس سنا، از سوی شاه سناتور انتصابی تهران شد و تا زمان مرگ به مدت ۱۶ سال سناتور بود. وی در طول حیات خود هشت بار وزیر جنگ، دو مرتبه وزیر کشور، پنج نوبت فرماندار نظامی تهران، دو بار فرمانده کل ژاندارمری و سال ها فرمانده لشکرهای لرستان و آذربایجان بوده‌است.

او یکی از متمولان درجه اول ایران معروف به سپهبد یکصد کنتور بود و مستغلات زیادی در تهران داشت. مردی بود جسور، قلدر، جدی، وظیفه‌شناس و وفادار به نظام سلطنت پهلوی. با زیردستان خود به خشونت رفتار می‌کرد و شخصاً در مقام تعزیر و تنبیه افراد برمی‌آمد.

باغ و اقامتگاه تابستانی خاندان امیراحمدی واقع در منطقه مقصود بیک شمیران، چهارراه حسابی، به باغ موزه هنر ایرانی تبدیل شده است.

منابع:

1. حسن مرسلوند، زندگی نامه رجال و مشاهیر ایران، تهران، الهام، ۱۳۶۹، ج ۱.
2. باقر عاقلی، روزشمار تاریخ ایران، تهران، گفتار، ۱۳۷۲، ج ۱ و ۲.
3. باقر عاقلی، شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران، تهران، گفتار، علم، ۱۳۸۰، ج ۱.
4. غلامحسین زرگری‌نژاد، خاطرات نخستین سپهبد ایران احمد امیراحمدی، تهران، مؤسسه پژوهش و مطالعات فرهنگی، ۱۳۷۲، ج ۱.

در دوره مظفرالدین شاه، هنگامی که سرهنگ چرنوزوبوف فرماندهی بریگاد قزاق رابه عهده داشت، درسال 1282 ش. مدرسه‌ای برای فرزندان افسران آن تشکیل شد که پس از تبدیل بریگاد قزاق به دیویزیون قزاق، این آموزشگاه به نام مدرسۀ دیویزیون قزاق نامیده شد. این مدرسه ابتدا پنج کلاس داشت ولی در سالهای 1293و 1294 ش، کلاسهای ششم و هفتم نیز به آن افزوده شد. مدرسۀ یادشده به دو شعبه تقسیم شد؛ شعبۀ بالا برای فرزندان افسران و شعبۀ پایین برای فرزندان درجه‌داران اختصاص یافت. در سال 1289 ش، ژنرال وادبولسکی مدرسۀ دیگری به نام مدرسۀ افراد برای فرزندان قزاقها تاسیس کرد. فارغ‌التحصیلان این آموزشگاه با درجۀ گروهبانی در پادگانها در قسمت صفخدمت می‌کردند. در سازمان قزاق آموزشگاه دیگری تاسیس شد به نام اوچینیی کامان که افزون بر فرزندان قزاقها، افرادی را که مختصر سوادی داشتند در آن پذیرفته و آموزش می‌دادند. دوره ها ی تخصصی آن عبارت بودند از دورۀ ابتدایی، دورۀ متوسطه و دورۀ نظامی. تدریس دروس در مدارس قزاقخانه به طور عمده به زبان روسی بود. دانش‌آموختگان آن – بستگی به مدت دوره‌هایی که می‌دیدند – با درجه های گروهبانی، استواری یا ستوان سومی فارغ‌التحصیل شده به صف انتقال می‌یافتند. / تاریخ ارتش ایران از هخامنش تا عصر پهلوی، صص 222-223 .

ژاندارمری نیز پس از تاسیس، به منظور تربیت افسر و درجه‌دار ژاندارم، ایجاد آموزشگاههای نظامی را در دستور کار خود قرار داد. نخستین آموزشگاه ژاندارمری کاندیدا افیسیه نام داشت که در 13 آبان 1290 گشایش یافت. در اولین دوره، از بین افسران ژاندارمری و نظمیه که داوطلب خدمت در ژاندارمری شده بودند، 30 نفر از طریق آزمون پذیرفته شدند. این آموزشگاه شبانه‌روزی بوده و دورۀ آموزشی آن 4 ماه تعیین شده بود. استادان خارجی و ایرانی درآن تدریس می‌کردند. مواد درسی آن شامل شرح وظایف ژاندارم به عنوان ضابطین دادگستری، چگونگی رسیدگی به شکایات و تنظیم پرونده های مربوطه در پاسگاهها، خدمات صحرایی، سواری و اسب‌شناسی، شمشیربازی، ریاضیات، ادبیات و تاریخ و جغرافیا بود. پس از مدتی، دورۀ آموزشی آن 6 ماه تعیین شد و نام آن به مدرسۀ صاحب منصبان ژاندارمری تغییر یافت. داوطلبان هنگام ورود به مدرسه با درجۀ آسپیرانی (استواری) پذیرفته می‌شدند و در پایان دوره با درجه نایب دوم (ستوان دوم) یا نایب اول (ستوان یکم) یا سلطان (سروان) به محل خدمت خود منتقل می شدند. فرماندهان سوئدی ژاندارمری، افزون بر مدارس فوق، مدرسۀ دیگری مانند مدرسۀ صاحب منصبان ژاندارمری تاسیس کردند با این تفاوت که دورۀ آموزشی این مدرسه 8 ماه بوده یک واحد درسی به نام آموزش پلیس مخفی به برنامۀ دروس آن افزوده و تعدادی از افسران تحصیلکردۀ صف را نیز آموزش می‌داد. فرماندهان سوئدی برای تربیت درجه‌داران ژاندارم، در سال 1291 ش، آموزشگاههایی با نام سوزافیسیه در شهرهای شیراز، قزوین، اصفهان و مشهد تاسیس کردند. در سال 1293 مدارس کاندیدا افیسیه و سوزافیسیه منحل شدند ولی درسال 1298 ش مدرسۀ صاحب منصبان ژاندارمری دوباره با چهل دانشجو کار خود را آغاز کرد. در سال 1291 ش، همچنین مدرسه‌ای به نام آنتاندانس یا مدرسۀ مباشرت و کارپردازی تاسیس شد که مدت دررۀ آن 2 ماه بود و دو کلاس کارپردازی و انبارداری دایر کرد. در همین سال مدرسه‌ای برای آموزشنعلبندی تاسیس شد که مدت دوره آموزشی آن 3 ماه تعیین شده بود. در سال 1292ش اولین مدرسۀ بیطاری (دامپزشکی) به ریاست افسران سوئدی تاسیس شد. پس از جنگ جهانی اول نیز مدرسه‌ای با همین نام با ریاست افسران ایرانی تاسیس شد. آموزشگاه گروهبانی دیگری به نام مدرسۀ وکیلی در همین سالها تاسیس شد.

میرزا کوچک خان جنگلی برای تربیت نیروهای خود یک دانشکدۀ نظام ایجاد کرد. شوکت‌الملک علم که در قاینات حکمرانی می کرد، آموزشگاهی به نام مدرسۀ نظام شوکتیه بنا نهاد. در بریگارد مرکزی هم یک آموزشگاه درجه داری تشکیل شد ولی بیش از یک دوره دوام نیافت. /یکرنگیان، صص 221-225

میرزا حسن خان مشیرالدوله هنگامی که در سال 1293 ش وزارت جنگ را به عهده داشت، تصمیم گرفت نمونه‌ای از مدرسۀ نظامسن سیر فرانسه را در ایران ایجاد کند. به دلیل نداشتن بودجه، هیئت دولت تصویب کرد که از هر مخابرۀ تلگراف، مبلغی (به ازای هر یک تومان، ده دینار) اضافه دریافت شود و آن مبلغ برای تاسیس مدرسۀ نظام مورد استفاده قرار بگیرد. به هر صورت، در این سال مدرسۀ یاد شده گشایش یافت و ابتدا به نام احمدشاه، مدرسه نظام احمدی نامیده شد ولی به تدریج به مدرسۀ نظام مشیرالدوله شهرت یافت. در ساختمان این مدرسه اتاقهای لازم برای کلاسهای درس، سالن نهارخوری به گنجایش صد نفر، نمازخانه، آبدارخانه، زندان، استراحتگاه و چهار اتاق برای رئیس، معاون، فرماندۀ گروهان و پزشک مدرسه در نظر گرفته شده بود. این مدرسه شرط ورود را داشتن کارنامه قبولی پنجم متوسطه یا دیپلم و قبول شدن در آزمون ورودی قرار داد. در آزمون ورودی نیز دقت و سخت گیری لازم به کار گرفته می‌شد و بر حسن اخلاق و حسن شهرت داوطلب و خانواده او نیز توجه می‌شد. مسئولان و استادان این مدرسه را افراد ایرانی به عهده داشتند و در مهرماه 1299، دانشجویان سال سوم اولین دوره آن با درجۀ نایب دومی (ستوان دوم) فارغ التحصیل شدند. /همان، صص 225تا231،سید مصطفی تقوی