سالارالدوله در اوایل سال 1325 ق. علیه محمدعلى شاه برادر صُلبى خویش قیام كرد و قصد داشت به تهران آمده پادشاه شود كه دستگیر شد و تحت الحفظ به پایتخت منتقل گردید. ادوارد براون در كتابِ انقلاب ایران در این باب مى‌‌نویسد: «هنگامى‌‌كه سالارالدوله برادر شاه به دعوى سالارالدوله، پس از سه روز پیكار در نهاوند، شكست خورده در شرف دستگیر شدن بود كه به قنسولگرى انگلیس در كرمانشاه پناه برد و سرانجام با حصول تأمین جانى در 22 ژوئن 1907 م. / جمادالاولى 1325 ق. / خرداد 1286 خ. به ظهیرالدوله (على خان صفا) نماینده شاه تسلیم گردید.

 بعدها دوباره در غرب كشور دست به شورش زد كه در دوم شعبان 1329 ق. قانونى براى دستگیرى و اعدام او از مجلس شوراى ملى گذشت و براى دستگیرى وى 25 هزار تومان جایزه تعیین شد. سالارالدوله در آن مدت سكه به نام خود زد: «سكه بر زر مى‌‌زند سالار دین – یاورش باشد امیرالمؤمنین» و در طرف دیگر سكه «السلطان ابوالفتح شاه قاجار«. او براى تسخیر تهران حركت كرد كه در اطراف تهران از قواى دولتى شكست خورد و به سوییس فرار كرد و در آن‌‌جا مى‌‌زیست تا این‌‌كه در پاییز سال 1303 خ. در قضایاى شیخ خزعل مجدداً به ایران بازگشت، اما با تسلیم شیخ خزعل دوباره از كشور خارج شد. به مصر رفت و سرانجام در سال 1338 خ. در اسكندریه درگذشت. سالارالدوله از شاهزادگان بى‌‌بندوبار و دیوانه قاجار بود و مدت‌‌ها آلت دست بیگانگان بوده و حتى گذرنامه انگلیسى هم داشته است. / شرح رجال ایران، ج 1، ص 50.