اصناف – تهران نامه https://tehrannameh.com دانشنامه تاریخی جغرافیایی تهران به کوشش داریوش شهبازی Fri, 12 Mar 2021 14:15:17 +0000 fa-IR hourly 1 https://wordpress.org/?v=7.1.3 https://tehrannameh.com/wp-content/uploads/2024/10/cropped-logo2-32x32.png اصناف – تهران نامه https://tehrannameh.com 32 32 شترقربانی https://tehrannameh.com/list/%d8%b4/%d8%b4%d8%aa%d8%b1%d9%82%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d9%86%db%8c/ https://tehrannameh.com/list/%d8%b4/%d8%b4%d8%aa%d8%b1%d9%82%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d9%86%db%8c/#respond Fri, 12 Mar 2021 14:15:17 +0000 http://tehrannameh.com/list/uncategorized/%d8%b4%d8%aa%d8%b1%d9%82%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d9%86%db%8c/ شترقربانی – سنتی آیینی – مذهبی بود که در تهران قدیم در دوره قاجاریه انجام می شد. اوج این مراسم مربوط به عصر ناصری است که در میدان توپخانه با تشریفات هرچه تمام تر اجرا می گردید و تا دوره رضا شاه ادامه یافت و با مخالفت وی این رسم برافتاد. مراسم شترقربانی یا به اصطلاح تهرانی ها شترقربونی در روز عید قربان و با تشریفاتی خاص و جالب توجه برگزار می شد. در روز نهم ذی الحجه، شتری نر و درشت استخوان را بسیار زیبا با شال و زنگوله و زیور می آراستند و پیکرش را ریسه می آویختند و زینت می بستند. دست و پایش را حنا می گرفتند و با هلهله و شور و نشاط از اصطبل خیابان علاءالدوله به میدان توپخانه می آوردند. موزیکانچیان قشون هم متشکل از شیپورچی، طبل زنان و سرنازن این جمع را همراهی می کردند. از جار و جنجال مردم بی عار و بی کار غوغایی بپا می شد. سوار شتر شاهی بود که تا پایان مراسم پادشاهی اش دوام داشت. این سمت« شاه شتر قربانی» موقت را مردی کارکشته با آرایشی خاص پادشاه« کلاه نیم تاجدار، شمشیر مرصع، حمایل، قمه، درجه و نشان» برعهده داشت. شتر را با نیزه از پای درمی آوردند و گوشت قربانی را پاره پاره می کردند و به هر یک از صنوف سهمی می دادند.

در لغتنامه دهخدا شترقربانی یا شترقربونی (در تداول مردم تهران ) چنین معنا شده است: نحر کردن شتری از طرف دولت در عید گوسفندکشان در قربانگاه . (یادداشت مؤلف ). نحر کردن شتری در عید قربان پس از آراستن ودر کوچه و بازار پایتخت گرداندن . قربانی یک شتر در روز عید قربان طبق تشریفات خاص و این امر تا اوایل سلطنت رضاشاه پهلوی معمول بود. (فرهنگ فارسی معین ).

– عید شترقربانی ؛ عید اضحی . عید قربان . عید گوسفندکشان . روز دهم عرفه پس از اداء مراسم قربانی کردن یک شتر. (از یادداشت مؤلف ).

 

]]> https://tehrannameh.com/list/%d8%b4/%d8%b4%d8%aa%d8%b1%d9%82%d8%b1%d8%a8%d8%a7%d9%86%db%8c/feed/ 0 لوگوی صنفی در تهران قدیم https://tehrannameh.com/list/%d9%84/%d9%84%d9%88%da%af%d9%88%db%8c-%d8%b5%d9%86%d9%81%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%aa%d9%87%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%82%d8%af%db%8c%d9%85/ https://tehrannameh.com/list/%d9%84/%d9%84%d9%88%da%af%d9%88%db%8c-%d8%b5%d9%86%d9%81%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%aa%d9%87%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%82%d8%af%db%8c%d9%85/#respond Thu, 04 Mar 2021 01:42:01 +0000 http://tehrannameh.com/list/uncategorized/%d9%84%d9%88%da%af%d9%88%db%8c-%d8%b5%d9%86%d9%81%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%aa%d9%87%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%82%d8%af%db%8c%d9%85/  

لوگوی صنفی در تهران قدیم – در تهران قدیم صنف ها اغلب در اختیار اهالی یک شهر و یا یک قوم و طایفه بود و اعضای صنف شبیه یک حزب عمل می کردند و با یکدیگر مرتبط و متحد بودند و مراسم دهه عاشورا و دیگر عزاداری ها و اعیاد ملی و مذهبی به طور مشترک برگزار می کردند. در نرخ گذاری و بقیه تصمیمات صنفی به طور واحد اتخاد تصمیم می کردند و مسائل صنفی را با هم در میان می گذاشتند. حتی اصناف «هفده‌ ‌گانه چند پیر خاص خود داشتند که به آن‌ها ارادت می‌ورزیدند و آن‌ها را مرشد مستقیم خود می‌دانستند. برخی از این پیران در زمره عارفان بزرگ یا امامان و پیغمبران بودند و برخی نیز مانند حضرت علی ابن ابی‌طالب (علیه‌السلام)، سلمان فارسی، معروف کرخی، ذوالنون مصری و مانند آن‌ها از پیران و مرشدان مورد قبول همه صنف‌ها به شمار می‌رفتند.»/ محجوب، ادبیات عامیانه ایران، ج۲، ۱۰۷۳-۱۰۷۵.

در این موسم هر پیشه و صنف علامت یا نشانه‌ای نمادین به اصطلاح امروز لوگو مخصوص داشت که با آن در جامعه شناخته می‌شد. این علامات صورت کوچک‌شده‌ای از اسباب و ابزار مهم و نقشمند هر یک از پیشه‌ها بود. ۱۷ حرفه از حرفه‌های رایج در تهران که به سلسله فقر منسوب بودند، علاماتشان را به هنگام سردَم بستن در قهوه‌خانه‌ها و اجرای آیین سخنوری./ دانشنامه بزرگ اسلامی، ج۲، ۵۶۸.

علامت اصناف‌ عبارتند از کُنده و مُسته کفاشی، ارّه و تیشه نجاری، پُتک و کوره آهنگری، ماله و شمشه بنایی، کُنده و ساطور قصابی و افزارهای دیگر پیشه‌ها که بر در و دیوارصفه سردم‌ به ‌صورت خاص ‌می‌آویختند./ پرتو بیضایی، تاریخ ورزش باستانی ایران، ج۱، ۲۵ ؛ محجوب، ۱۰۵۳-۱۰۷۸.

برخی از اشخاص وصیت می کردند بر سنگ قبر خود، علامت صنفشان را نقر کنند.

]]> https://tehrannameh.com/list/%d9%84/%d9%84%d9%88%da%af%d9%88%db%8c-%d8%b5%d9%86%d9%81%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%aa%d9%87%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%82%d8%af%db%8c%d9%85/feed/ 0 انجمن اصناف https://tehrannameh.com/list/%d8%a7%d9%84%d9%81/%d8%a7%d9%86%d8%ac%d9%85%d9%86-%d8%a7%d8%b5%d9%86%d8%a7%d9%81/ https://tehrannameh.com/list/%d8%a7%d9%84%d9%81/%d8%a7%d9%86%d8%ac%d9%85%d9%86-%d8%a7%d8%b5%d9%86%d8%a7%d9%81/#respond Sun, 19 Mar 2017 10:15:49 +0000 http://tehrannameh.com/list/uncategorized/%d8%a7%d9%86%d8%ac%d9%85%d9%86-%d8%a7%d8%b5%d9%86%d8%a7%d9%81/ «انجمن اصناف از انجمن‌‌هاى صالح است. روزى از علما و وزرا دعوت كرده بودند، ملك‌‌المتكلمین نطقى كرد، معایبى از عدلیه برشمرد و همه را در نتیجه نرسیدن حقوق دانست.» / همان مرجع، ص 166.

]]> https://tehrannameh.com/list/%d8%a7%d9%84%d9%81/%d8%a7%d9%86%d8%ac%d9%85%d9%86-%d8%a7%d8%b5%d9%86%d8%a7%d9%81/feed/ 0