وی پس از طی تحصیلات مقدماتی، در کشورهای آلمان، اتریش و سویس، دکترای خود را دریافت نمود. امیراصلان افشار در سال 1326ش به ایران بازگشت و مدتی در وزارت امور خارجه به کار مشغول شد. سپس مدتی نیز به عنوان دبیر سوم سفارت ایران، در لاهه بود. امیراصلان افشار پس از اشتغال در سفارت لاهه به ایران آمد و در سال 1328ش با دختر محمد ساعد مراغه نخستوزیر دوره رضاخان ازدواج نمود و به واسطه این ازدواج توانست به مشاغل مهمی دست یابد./ الموتی، مصطفی، بازیگران سیاسی از مشروطیت تا سال1357، لندن، نشر پکا، چاپ اول، 1374ش 1995م، ج2، ص17

امیراصلان افشار در سال 1335ش، در دوره نوزدهم و بیستمنماینده مردم مراغه در مجلس شورای ملی شد. /اسامی نمایندگان مجلس شورای ملی از آغاز مشروطیت تا دوره 24قانونگذاری و نمایندگان مجلس سنا در هفت دوره تقنینیه از 2508 تا 2536 شاهنشاهی، بی جا، خرداد 2536شاهنشاهی، ص427

پس از انحلال مجلس بیستم وی مجدد به وزارت امور خارجه بازگشت و در شورای عالی وزارت امور خارجه به مقام وزارت مختاری رسید. وی در سال 1346 ش به عنوان سفیر کبیر به اتریش رفت و سپس در مهرماه سال 1348ش به سفارت آمریکا رفت و به عنوان سفیر کبیر ایران در آمریکا، تا اسفندماه سال 1351ش مامور آن سفارت گردید. بعد از آن در سال 1352ش به عنوان سفیر آلمان به آن کشور سفر نمود /وزارت امور خارجه، سیاستگزاران و رجال سیاسی در روابط خارجی ایران، بی جا، 1365، ص 28

امیراصلان افشار در سال 1356ش به ایران بازگشت و ریاست تشریفات دربار را به عهده گرفت و تا زمان پیروزی انقلاب اسلامی ریاست تشریفات را عهدهدار بود. در این سمت، وی پیام­های مهمی را از طرف شاه به دیگران ابلاغ میکرد و ماموریتهایی نیز از شخص شاه انجام میداد؛ از جمله وی از طرف شاه مامور شد تا با دیدار با سفیر آمریکا در تهران، از آمریکا برای حلّ بحران­های سیاسی موجود در سراسر کشور کمک بخواهد؛ ولی کاخ سفید که فایده­ای برای حضور خود در ایران نمیدید، از کمک به شاه ایران دریغ نمود؛ از سوی دیگر امیراصلان افشار نظر غیررسمی آمریکا را به شاه ابلاغ کرد: «بهتر است به جای بیتابی در برابر حوادث، صبور بوده و خود تصمیم بگیرد و انتظار نداشته باشد دولتی که شعار اصلیش لزوم محترم شمردن آزادی­های فردی بوده است، به او در سرکوبی مردم کمک کند./بهنود، مسعود، از سیدضیاء تا بختیار، تهران، انتشارات جاویدان، چاپ سوم، 1369 ص754؛مرتضی حسنی نسب

 «موسیو جان داود مترجم اول دولت علیه ایران حسب‌الفرمان به مملكت آستریه (اتریش) شتافته چند نفر معلم… به دارالخلافه طهران آورد.» / حقایق‌الاخبار ناصری‌، ص 108.

 «و هم در این سال (كولوند مشندلاك) كه از نام‌یافتگان دولت آستریه بود حسب‌الامر امپراتور مملكت آستریه با چند نفر از صاحبان منأصب، مامور به سفارت مملكت ایران گردید.» / همان مرجع، ص 227  !رجوع کنید به سفارت اتریش.

البته عده‌ای‌ از ایرانیان پزشك و داروساز در همكاری‌ با خارجیان در تأسیس و اداره مدرسه طب و داروسازی‌ دارالفنون نقش بسزایی‌ داشته‌اند كه سردسته آنان را باید میرزا كاظم محلاتی‌ دانست. در همین اوان در نزدیكی‌ دارالفنون (خیابان ناصرخسرو) داروخانه‌ای‌ توسط یك داروساز آلمانی‌ به نام شورین[7] تأسیس گردید كه بیشتر به تهیه داروهای‌ درباریان، مظفرالدین شاه و اعیان و اشراف آن زمان مبادرت می‌‌كرد. در گوشه‌ای‌ از همین داروخانه قرع و انبیق و وسایل آزمایشگاهی‌ مختصری‌ گذاشته شده بود و آزمایش ادرار توسط شورین انجام می‌‌گرفت و عده زیادی‌ از متمكنان و اعیان زمان برای‌ اطلاع از این‌كه مبتلا به بیماری‌ دیابت هستند یا نه ادرار خود را به داروخانه شورین می‌‌فرستادند. پس از مدتی‌ فعالیت، شورین جای‌ خود را به داروساز دیگری‌ داد و او نیز فعالیت‌های‌ داروسازی‌ و تجزیه ادرار را كماكان ادامه می‌‌داد. نام او اوژن بناتی‌[8] بود و قسمتی‌ از داروخانه او را آزمایشگاه تشكیل داده بود و تا آن تاریخ یعنی‌ قریب صد سال قبل، آزمایشگاه مدرسه طب و داروسازی‌ دارالفنون و آزمایشگاه دكتر بُناتی‌ تنها آزمایشگاه‌های‌ ایران بودند. دكتر بُناتی‌ كه سمت كنسول افتخاری‌ نروژ را نیز داشت، سالیان دارازی‌ در ایران بود و تا شروع جنگ جهانی‌ اول به خدمت خود در داروخانه ادامه داد و با آغاز جنگ جای‌ خود را به یكی‌ از شاگردانش به نام مولیون[9] داد و خود به آلمان، موطن خویش بازگشت. از آن پس موضوع تجزیه مواد به ذهن پزشكان و رؤسای‌ بیمارستان‌های‌ تهران راه یافت و در بیمارستان دولتی‌ (سینای‌ كنونی‌) و بیمارستان آمریكایی‌ تهران وسایل آزمایشگاهی‌ فراهم آمد و نیز برخی‌ از پزشكان سفارتخانه‌ها خصوصاً دكتر نلیگان[10] و پزشكان ایرانی‌ كه تحصیلات خود را در خارج انجام داده بودند، وسایل آزمایشگاهی‌ تهیه كردند و برخی‌ از آزمایشات پزشكی‌ را در مطب خود انجام می‌‌دادند. باید پذیرفت كه خدمات یاد شدگان و آزمایشات ادرار و برخی‌ موارد دیگر كه پزشكان ایرانی‌ و خارجی‌ به ابتكار خود در ایران آغاز نمودند، از هر لحاظ در خور توجه است و این افراد سهمی‌ عمده در بنیان‌گذاری‌ آزمایشگاه‌های‌ طبی‌ ایران دارند ولی‌ آنچه مسلم است، دوران نهضت آزمایشگاه‌های‌ كامل و متكی‌ به روش‌های‌ علمی‌ جدید توسط كارشناسان با وسایل پیشرفته در ایران با تأسیس انستیتو پاستور ایران در سال 1299 ش. و تشكیل انستیتو حصارك (انستیتو رازی‌ كنونی‌) در سال 1303 و بنگاه بهداشت در سال 1315 كه بعداً به نام آزمایشگاه مركزی‌ وزارت بهداری‌ و آزمایشگاه رفرانس نامیده شد، آغاز گردید. این مؤسسات اولین سازمان‌هایی‌ بودند، كه برای‌ تشخیص بیماری‌‌ها، مطالعات اپیدمیولوژیك، تهیه سرم و واكسن و بررسی‌‌های‌ پزشكی‌ و خدمات قرنطینه‌ای‌ در ایران تشكیل شدند. مؤسسات مذكور از بدو تشكیل ضمن خدمات بهداشتی‌ و پزشكی‌، به تربیت افراد برای‌ توسعه این‌گونه فعالیت‌ها در كشور اقدام كردند. به موازات تأسیس و فعالیت مؤسسات یاد شده، دایره تأسیس آزمایشگاه‌ها در بیمارستان‌های‌ مختلف توسعه یافت و با تكمیل بیمارستان‌ها و وسایل كار و زیاد شدن تعداد پزشكان تحصیل كرده و متخصصین رشته‌های‌ مختلف، عده‌ای‌ در ایران یا خارج در رشته‌های‌ علوم آزمایشگاهی‌ تخصص پیدا كردند، مبادرت به تأسیس آزمایشگاه‌های‌ خصوصی‌ در تهران و شهرستان‌ها نمودند و بدین نحو ظرف هشتاد سال مؤسسات آزمایشگاهی‌ كامل در سراسر كشور تشكیل شدند و به فعالیت‌های‌ تشخیصی‌، اپیدمیولوژیك، سم‌شناسی‌، بررسی‌‌های‌ مختلف مواد مصرفی‌ و تهیه سرم و واكسن مورد احتیاج كشور پرداختند.

سابقه تاریخی آزمایش و آزمایشگاه در ایران: در تاریخ پزشکی ایران، اطلاعاتی از ادرار و تغییرات آن در برخی از بیماری ها داده شده و در تمدن ساسانی و فعالیت های مرکز طبی جندی شاپور پزشکان مطالبی درباره تغییرات ادرار، عرق و مدفوع در بیماری ها ذکر نموده اند که حائز اهمیت است و در نوشته های رازی و ابن سینا نیز از خواص ادرار و تغییرات آن در بیماری ها بحث فراوان شده است.

این نوع بررسی های ظاهری از مدفوعات مختلف بدن تا اوایل قرن نوزدهم به صورت کاملاً مقدماتی و ساده رواج داشت . از اواخر سده نوزدهم و اوایل سده اخیر این مراحل مقدماتی و ساده پشت سر گذاشته شد و با کشفیات میکرب شناسی، انگل شناسی، شیمی حیاتی و وجود دانشمندانی نظیر پاستور و کخ تحولی در تشخیص بیماری ها و ا ستفاده از روش های آزمایشگاهی به ظهور پیوست و با مطالعات و اکتشافات مختلف در زمینه ایمنی شناسی و فیزیک و شیمی رو به تکامل رفت و با توسعه علوم میکروبیولوژی و رشته های وابسته به آن و خون شناسی و بیوشیمی که از ارکان علم طب امروزی می باشند، همگام با تکمیل وسائل و اختراع دستگاه های آزمایشگاهی مختلف، راه برای تشخیص بیماری ها و بررسی های علمی، بهداشتی و پزشکی هموار شد تا به وضع کنونی رسید.

سابقه تاریخی آزمایشگاه در ایران: مراحل ابتدایی و فعالیت های انفرادی ، به سال 1268 ق. در زمان صدارت میرزاتقی خان امیرکبیر بانی و مؤسس دارالفنون، عده ای از معلمین خارجی برای تدریس رشته های مختلف علمی ازجمله طب و داروسازی از کشور اتریش و مجارستان استخدام و به موجب روزنامه وقایع اتفاقیه، شماره 2، صفحه اول به تاریخ 26 محرم 1268 (آذر 1230 و اکتبر 1851 ) در میان معلمانی که به ایران آمدند، طبیبی به نام دکتر ادوارد ژاکوب پولاک (Dr.Ej.Polak)  برای داروسازی انتخاب شد . دکتر فوکاتی(Dr.Focati) پس از دو سال  خدمت و تدرسی داروسازی در دارالفنون برای خرید وسایل یک لابراتوار برای رشته داروسازی به اروپا رفت و پس از خرید و ارسال وسایل لازم کار، لابراتواری در دارالفنون تأسیس و با همکاری دکتر پولاک مبادرت به امتحانات شیمیایی معمولی و آموزش داروسازی و طب نمود. به موازات فعالیت های معلمین یاد شده، دو پزشک خارجی دیگر یکی فرانسوی به نام دکتر دزیره و دیگری هلندی به نام دکتر یوهان شلیمر (J.Shlimmer) و تولوزان(D.Tholozan) پزشک دربار ناصرالدین شاه که با خود وسایل لازم را همراه آورده بودند، مبادرت به برخی امتحانات لابراتواری می نمودند ولی فعالیت های آن ها منحصراً برای بیماران درباری بود. در سال های بعد عده دیگری از پزشکان خارجی به گروه معلمین دارالفنون پیوستند، از آن جمله؛دکتر آلبو (Dr.Albou)، دکتر بلان(Dr.Blanc) و دکتر ژورژ (DR.Georges) که درکلاس های طب و داروسازی دارالفنون خدمت می نمودند ، در آموزش و آزمایش های طبی و داروسازی نیز سهمی داشتند.

البته عده ای از ایرانیان پزشک و داروساز در همکاری با خارجیان در تأسیس و اداره مدرسه طب و داروسازی دارالفنون نقش به سزائی داشته اند، که سردسته آنان را باید میرزا کاظم محلاتی دانست . در همین اوان در نزدیکی دارالفنون (خیابان ناصرخسرو) داروخانه ای توسط یک داروساز آلمانی به نام شورین(Shwerin) تأسیس گردید، که بیش تر به تهیه داروهای درباریان مظفرالدین شاه و اعیان و اشراف آن زمان مبادرت میکرد . در گوشه ای از همین داروخانه قرع و انبیق و وسایل آزمایشگاهی مختصری گذاشته شده بود و امتحال ادرار توسط شورین انجام می گرفت و عده زیادی از متمکنان و اعیان زمان برای اطلاع از این که مبتلا به بیماری دیابت هستند یا خیر ادرار خود را به داروخانه شورین می فرستادند. پس از مدتی فعالیت، شورین جای خود را به داروساز دیگری به داد و او نیز فعالیت های داروسازی و تجزیه ادرار را کماکان ادامه (E.Bonati) نام اوژن بناتی می داد و قسمتی از داروخانه او را آزمایشگاه اشغال نموده بود و تا آن تاریخ یعنی قریب 100 سال قبل، آزمایشگاه مدرسه طب و داروسازی دارالفنون و آزمایشگاه دکتر بناتی تنها آزمایشگاه های ایران را تشکیل می دادند. دکتر بناتی که سمت کنسول افتخاری نروژ را نیز داشت، سالیان درازی در ایران بود و تا شروع جنگ بین المللی اول به خدمت خود در داروخانه ادامه داد و با آغاز جنگ جای خود را به یکی از شاگردانش به نام مولیون(Molion) داد و خود به آلمان، موطن خویش بازگشت. از آن پس موضوع تجزیه مواد به ذهن پزشکان و رؤسای بیمارستان های تهران خطور نمود و در بیمارستان دولتی (سینای کنونی) و بیمارستان آمریکایی تهران وسایل آزمایشگاهی فراهم آمد و نیز برخی از اطباء سفارتخانه ها خصوصاً دکتر نلیگان (Neligan) و اطبای ایرانی که تحصیلات خود را در خارج انجام داده بودند، وسایل آزمایشگاهی تهیه کرده، برخی از امتحانات آزمایشگاهی را در مطب خود انجام می دادند. باید قبول کرد، که خدمات یادشدگان و امتحانات ادرار و برخی مواد دیگر که پزشکان ایرانی و خارجی به ابتکار خود در ایران آغاز نمودند، از هر لحاظ در خور توجه است و این افراد سهمی عمده در بنیان گذاری آزمایشگاه های طبی ایران دارند ولی آنچه مسلم است، دوران نهضت آزمایشگاه های کامل و متکی به روش های علمی جدید توسط کارشناسان با وسایل پیشرفته در ایران با تأسیس انستیتوپاستور ایران در سال 1299ش.و تشکیل انستیتوحصارک (انستیتورازی کنونی ) در سال 1303 و بنگاه بهداشت در سال 1315 که بعداً بنام آزمایشگاه مرکزی وزارت بهداری و آزمایشگاه رفرانس نامیده شد، آغاز گردید. این مؤسسات اولین سازمان هایی بودند، که برای تشخیص بیماری ها، مطالعات اپیدمیولوژیک، تهیه سرم و واکسن و بررسی های پزشکی و خدمات قرنطینه ای در ایران تشکیل گردیدند . مؤسسات مذکور از بدو تشکیل ضمن خدمات بهداشتی و پزشکی، به تربیت افراد لازم برای توسعه این گونه فعالیت ها در کشور اقدام نمودند. به موازات تأسیس و فعالیت مؤسسات یاد شده، دایره تأسیس آزمایشگاه ها در بیمارستان های مختلف توسعه یافت و با تکمیل بیمارستان ها و وسایل کار و زیاد شدن تعداد پزشکان تحصیل کرده و متخصصین رشته های مختلف، عده ای در ایران یا خارج در رشته های علوم آزمایشگاهی تخصص پیدا کرده، مبادرت به تأسیس آزمایشگاه های خصوصی در تهران و شهرستان ها نمودند و بدین نحو ظرف 80 سال مؤسسات آزمایشگاهی کامل در سراسر کشور تشکیل و به فعالیت های تشخیصی، اپیدمیولوژیک، سم شناسی، بررسی های مختلف مواد مصرفی و تهیه سرم و واکسن مورد احتیاج کشور پرداختند.